Links for this episode:

• Secrets of Middle Earth
• Wikipedia on Western individualism
• Catechism of the Catholic Church
• Facebook page

Toen ik me liet dopen had ik eigenlijk alleen wat basiskennis, ik wist zo’n beetje hoe de gereformeerde leer in elkaar stak en wat de verschillen met vooral de katholieke kerk waren, ik had voor ik me liet dopen zeven maanden catechisatie gehad van een vrijgemaakte dominee, die mij alles had onderwezen wat ik op dat moment wist. In de jaren daarna begon pas mijn persoonlijke geloof gestalte te krijgen. En hoe meer ik groeide in het christendom, hoe meer vragen ik ook begon te krijgen bij bepaalde leerstellingen. Het begon met het Avondmaal, omdat voor mijn gevoel daar iets niet klopte. Ik las de Bijbel, ik had een relatie met Jezus, maar het Avondmaal bleef ontzettend vaag en ‘deed’ me helemaal niets. Jezus bleef er op een afstand. Hoe meer ik las, ook van de allereerste kerkvaders, hoe meer ik ontdekte dat Jezus niet ‘echt’ aanwezig was bij het Avondmaal. In de praktijk draaide het meer om het ‘herdenken’ van iets dat 2000 jaar geleden gebeurd is. Als ik niet meevierde, maakte dat niets uit, ik miste niets. Het herdenken en gedenken van het kruisoffer op Golgotha kon ik ook prima zo doen, daar had ik het Avondmaal niet voor nodig. Achteraf gezien bleek dat het begin te zijn van mijn reis huiswaarts.

Tussen die periode (2002-2003) en nu (2008) is er veel gebeurd, veel veranderd. Mijn visie op sacramenten nam een vaste vorm aan en ik kon steeds beter uitleggen wat ik nou precies geloof en waar dat op gebaseerd was. Vrienden van mij en mede-discussianten op internetfora wezen mij er steeds vaker op dat, hoewel ik het vrijgemaakte vocabulaire gebruikte, ik volstrekt katholiek begon te redeneren. Dat was mij ook al opgevallen, maar een hele tijd vond ik echt katholiek worden toch een brug tever. Zoveel invloed had de retoriek vanuit de gereformeerde kerken toch wel op me. Katholiek worden doe je niet zomaar, tenzij je geen andere keus hebt.

Begin 2008 verloor ik mijn baan en had opeens heel veel tijd om na te denken wat ik nu met mijn leven wilde. Ik merkte heel sterk dat God mij riep, alleen wat Hij zei beviel me niet. Hij vroeg me katholiek te worden en gevoelsmatig vond ik dat ik daar niet klaar voor was. Het is namelijk een volstrekt andere beleving en cultuur. Ik probeerde op z’n katholieks te leven, maar ik kon de ‘leap of faith’ zelf niet maken. Ik kon het gewoon niet. Ik zei tegen alles en iedereen dat ik voorlopig heus niet katholiek ging worden. Het is nu eind 2008 en ik ben katholiek, tot mijn eigen stomme verbazing. Wat is er gebeurd?

Het balletje begon te rollen in het weekend van 7/8 juni toen ik op een verjaardagsfeestje was uitgenodigd bij de familie S. in Utrecht – Lunetten. H. is op 7 juni jarig en ik bleef slapen, zodat we met z’n allen op 8 juni naar de vrijgemaakte kerk konden. We waren immers allemaal vrijgemaakt, logisch dat je dan samen naar die kerk ging. Ik weet nog precies waar de preek over ging: de kerk is niet alleen het gebouw, gemaakt van bakstenen, maar veel meer een gebouw van levende stenen, die door God in vorm gebracht worden om precies te passen. Prima preek, prima dienst, niks op aan te merken. Na de kerkdienst nam ik afscheid en vertrok richting Utrecht CS om door te reizen terug naar Groningen. Die reis duurt ongeveer tweeënhalf uur.

In de trein had ik veel tijd om na te denken over het een en ander, en hoe ik nu verder moest. Ik zat in mijn maag met een gevoel van onbehagen. Er klopte iets niet aan de kerkdienst die ik net had bijgewoond, maar ik wist niet wat. Het was namelijk een prima vrijgemaakte dienst, niet extreem conservatief of vrijzinnig, gewoon goed. Prima preek, prima boodschap, niets op aan te merken. En toch klopte er iets niet, en dat verbaasde me ontzettend. Ik weet niet waar of hoe, maar op een gegeven moment werd alles helder voor me. Ik kon onder woorden brengen wat ik er miste: ik miste Jezus’ aanwezigheid. Jezus was ver weg in die dienst. Tuurlijk wordt Hij wel genoemd, maar Hij stond niet centraal, de Bijbel en het onderricht stond centraal. Natuurlijk, want vrijgemaakten komen samen rond het Woord, de Schrift, de Bijbel. En Jezus is het geïncarneerde Woord. Maar toch op een manier ver weg zo. Ik miste Hem zo!

Ik dacht ook na over de katholieke Mis. Daar werkt alles toe naar de Dienst van de Eucharistie: tot het ter communie gaan en daadwerkelijk Jezus zelf ontvangen en met Hem communiceren. Plotseling kreeg ik een brandend verlangen om ter communie ter gaan, want ik wou de Heer ontvangen. Ik miste Hem namelijk zo! En ik voelde Jezus’ brandende liefde voor mij. Probleem was alleen dat ik niet ter communie mocht omdat ik niet katholiek was. En met dit inzicht kon ik niet terug naar de vrijgemaakte kerk: daar zou ik niet datgene vinden wat ik zocht. Daar zat ik in de trein, ik kon niet anders dan katholiek worden.

Thuis aangekomen liet ik er geen gras over groeien, ik nam contact op met de enige degelijke katholiek die ik kende: Pastor Roderick Vonhögen, om te vragen of er een degelijke parochie bij mij in de buurt was, aangezien ik katholiek bleek te geloven. Hij viel volgens mij bijna van z’n stoel van verbazing, omdat dit voor hem volslagen onverwacht kwam, dus moest ik hem even e-mailen hoe dit nu weer kwam. Dus bovenstaand verhaal heb ik toen naar hem gemaild. Hij was wel onder de indruk, zo te zien, en ik had zoiets van: leuk hoor, en wat nu? Is er hier een fatsoenlijke orthodoxe parochie. Dat bleek het geval te zijn als ik me maar meldde bij de kathedraal alhier. Dat deed ik dus. Twee dagen belde pastoor Wagenaar mij of ik op donderdag tijd had voor een praatje. Toen was het 12 juni. Ik heb drie of vier van die praatjes gemaakt en op 10 Augustus (zeg maar twee maanden later) was ik katholiek. Zo is het gegaan. Ik weet dat dit niet het standaard verloop is, maar de pastoor had volgens mij allang in de gaten dat ik niet aan begin van een bekeringsproces stond, maar eerder aan het eind en dat ik allang katholiek geloofde. Dus dan kan zo’n Vormsel heel snel geregeld worden.

Lang verhaal, maar niet eens het enige gesprek dat ik met God gevoerd heb. Anderhalve week na mijn Vormsel had ik nog een ervaring die een stuf heftiger was. Maar daarover later meer.

When I was baptised in 1999, I only had some basic knowledge about God, Jesus and why it was important to believe in Easter. I was taught the basics of Reformed Presbyterian teachings and why they separated from Rome. The latter is worth a whole article in itself, because it’s a very peculiar way to interpret Church history. So I had catechism lessons for a little more than 9 months, I guess when I was baptised. In the years that followed, my faith began to grow and I developed the skills to inquire on my own. I had questions, but usually those questions were answered by delving a little deeper in Church history and theology.

At one point, I really had troubles with making sense of the theology surrounding the Lord’s Supper. It didn’t seem logical and consistent. Something was wrong, and I assumed at first it was my understanding of it, that was was wrong. So I really started to do serious Bible studies on the topic, I read what the church was teaching on it, and also how the Reformators taught it. It struck me that I noticed a difference between modern day Calvinism and Calvin himself. So slowly but surely I went ‘back in time’ by reading St. Augustine (who is being quoted extensively by Calvin). It struck me how there was a difference between St. Augustine’s writings on Predestination and Calvin’s interpretation of what St. Augustine is writing. That’s where the first cracks appeared in my foundation.

When participating in the Lord’s Supper, I felt like I was doing something different and calling it Lord’s Supper then the first christians in the Bible did. Something was definitely wrong, but I couldn’t tell what. I started to ask questions to my minister, but didn’t get any replies other then “it’s being taught so and so, and that’s how we believe it.” What I wanted to know is WHY we believed that and where does it show it’s the same as in the early christian period. Focus was on ‘remembrance’ of Easter, but I don’t need to participate in the Lord’s Supper to ‘remember’ what happened back then. Also: when it’s a sacrament like baptism which can be only administered by a minister, why are we supposed to take our own piece of bread and take the chalice ourselves? The longer I thought about it, the less it made sense to me. And asking questions didn’t help, because I wouldn’t get any answers. At one point I distilled from the Bible (basically from the Gospel of John) that things only make sense when Christ is truly present during the Lord’s Supper. And when I discussed that with the elder who came to visit me, he went pale and said I could no longer participate during the Lord’s Supper, because I had ‘papist’ beliefs. I was confused, because I didn’t believe that the piece of bread would turn into a piece of flesh or that the wine would turn in blood. It was just bread and wine with Christ being present in it, making it for us something different than plain wine and bread. With hindsight I believed exactly what the Catholic Church teaches in the doctrine of Transubstantiation, but I didn’t realise it until Catholics explained how the doctrine worked.

Between that period (2002-2003) a lot happened and a lot changed. My vision on what a sacrament actually is and does took form and I could explain what I believe and base that on Scripture. I also could explain my faith better. The tension between me and the congregation of elders and other Presbyterian members only got worse. Presbyterian friends who knew about Catholic teachings and Catholics themselves would point out to me I was reasoning very Catholic, it only looked Protestant because I was using the Protestant vocabulary. I always dismissed it, because I truly believed that my belief was a Protestant one. At one point I sensed the tensions were because I was believing different and it wasn’t Presbyterian Doctrine I believed in. But it also wasn’t Baptist, Pentecostal, Lutheran or anything else. It wasn’t Protestant, but I felt it was very close to believing Protestant.

Early 2008, so much later, I lost my job and after that the economy made a nose dive. I had plenty of time to think about stuff. What did I want with my life? What did God want me to do? And I have to admit, I didn’t like what I noticed. At all. I noticed I was on a path towards the Catholic Church, but I didn’t want to go there, at all! I really did look into Mass and other Catholic devotions, but they were so alien compared to what I was used to that I just refused to go there. It was nothing theological, it was just a gut feeling that withheld me from venturing deeper into Catholicism. It was a leap of faith I couldn’t make. I remember how I would tell everybody who would hear it that I wasn’t becoming a Catholic any time soon. That was last April. It’s now December and I’m a Catholic. So, something happened…

It started during the weekend of June 7 and 8 last summer. My friend H. celebrated his birthday in Utrecht, which is in the centre of the country, so I had to stay the night there, which wasn’t a problem. I remember repeating that very day that I couldn’t see myself as a Catholic ever after a conversation went into that direction. The day after, on Sunday, we all went to church together. I distinctly remember that service. It was a very good service, with good music, not too liberal, not too orthodox. The sermon was good, it was about the church being built out of living stones instead of being a building made of bricks. God is shaping us to make a church building out of living stones that fit perfectly. After the service I needed to go home by train. A train ride between Utrecht and Groningen takes about 2.5 hours. A lot of time to think about things.

Something bothered me. The church service was perfect, in the Presbyterian sense of the word. Everything was done right, the songs, the sermon, the prayers. But I was missing something, but I couldn’t say at first what it was. It weren’t the songs, it wasn’t the sermon, maybe it were the prayers. After a while it started to sink in I missed the Lord himself. We had been singing about the Lord, we had been praying to the Lord (well, the minister did on our behalf), the sermon had been about the Lord, but the Lord Himself was very far away. It’s like the difference between talking about someone because he isn’t there, and talking to someone, having a conversation. When I go to church, I want to have a conversation with my Lord, a face-to-face like interaction. You have that a little bit when praying, but I sensed a church service should be more than talking about someone. You should talk with someone. A sense of sadness came over me. I missed Jesus so much!

Suddenly I realised that this was the missing link: I missed Christ’s presence. So where could I be in Christ’s presence? There’s only one church I know of, that allows you to do exactly that: the Catholic Church. I was shocked. I really longed for Christ, I really wanted to receive Christ, but in order to be able to do so, I had to become a Catholic. There was no other way.

After I arrived back home my mind went over it over and over again to arrive at the same conclusion over and over again: I had to become a Catholic, there was no other way. I knew also that orthodox Catholicism would be very hard to find, especially in my neck of the woods. Therefore I told a Catholic priest I knew, of my desire to become a Catholic and I wanted to know if there was a parish near me which would be reasonably orthodox, since I had no desire to repeat the whole ordeal I had in the Protestant churches I’ve been to again. Fr. Roderick’s facial expression when I told him was priceless. I honestly never have seen someone looking so baffled before.

Before giving me the information I wanted, I had to write him an e-mail in which I explained how I arrived to my conclusions. He remarked that I was ‘awfully close to the meaning of the Eucharist in the Catholic Church’. I found that out myself too, so that’s why I wanted to become a Catholic. So he pointed out I should go to the parish in the local cathedral, since he knew the priest over there was seriously orthodox. Even more orthodox then he was. I didn’t knew that was possible, so I sent an email to the parish administration and waited for a reply. Two days later I received a phone call from Fr. Wagenaar in which we agreed that I should come over for a chat on Thursday, which was about four days later.

The first thing I thought when I saw Fr. Wagenaar was: “Oh God, an older man, I thought Fr. Roderick said this priest would be orthodox!” Most Dutch priest of a certain age (in their sixties) were ordained in the roaring sixties and seventies and a lot of them have a very particular interpretation on what ‘Catholic’ is. Usually as a rule of a thumb I avoid Masses said by priests in that age range. But since he had Fr. Roderick’s sign of approval I just went in and wanted to know what he had to say. I remember him asking about my prayer life and what kind of prayers I did. He was looking genuinely surprised when I mentioned I did all prayers of the Divine Office (hey, they are very Biblical, okay! ) and also the Rosary, which surprised him even more. When I mentioned I also make rosaries (all-twine knotted ones) I probably wasn’t really convincing as a Protestant anymore. We also discussed saints in the Catholic church and the Eucharist and concluded I already believed all of that. No discussion about that. Second meeting was a week later, on June 18 when Rome announced we had a new bishop. This made Fr. introduce Catholic hierarchy, to conclude I knew that already too. So I went through the fast-lane catechism lessons and was confirmed on August 10 last year. That’s how it went.

It’s a long story, but I haven’t talked about the other cool thing that happened barely a week and a half after my Confirmation in a convent near Salzburg in Austria. But that’s a story for another time.

Bron: plurkpix.com

Laatst had ik een online discussie op een of ander forum met wat katholieken over hetzelfde onderwerp. Mijn indruk van katholieken is in het algemeen dat zij wat minder krampachtig met dit soort zaken omgaan dan andere christenen. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik vernam wat hun mening over kleding in de kerk was: je moet je schouders en knieën bedekken als vrouw en ook je haar. Je zou dus in (het liefst een lange) rok ter kerke moeten komen en in de kerk een mantilla (zo’n stukje gordijn voor op het hoofd ) moeten dragen. Het hele verhaal leek als twee druppels water op het hele gedoe in de Gereformeerde Gemeenten en in de Gereformeerde Bond binnen de Protestantse Kerk. Vandaar dat het hele verhaal van die katholieken erg ‘protestants’ op me over kwam.

De vraag is: is het niet oneerbiedig om je zo aan Christus te presenteren? Thuis heb ik hier nog over nagedacht en me af zitten vragen waarom ik zo ongemakkelijk van dit soort discussies word, met name in de katholieke kerk. Ik heb tijden in protestantse kerken gezeten met rokken en hoofdbedekking omdat dit nou eenmaal zo hoorde (iedereen deed dat). Maar in de katholieke kerk is dat minder, maar dat komt ook omdat er veel mensen in naam katholiek zijn, en zelf verder niet orthodox katholiek geloven. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat de hele discussie me zo stak omdat het neerkwam op het ‘opleggen’ van regeltjes aan mensen. Zo van: “Je bent niet goed katholiek als je je niet zus en zo gedraagt”. Mensen die nadrukkelijk wel ‘goed katholiek’ zijn vind ik Roomser dan de Paus. En die houding vind ik erg irritant. Ik associeer het navolgen van een stel regels en het gieten van je geloof in een soort van theologisch systeem vooral met het protestantisme en niet met het katholicisme. Als je kijkt naar hoe het katholicisme geëvolueerd is, dan botst dat met het navolgen van een stel regeltjes. Het gaat altijd allereerst om het hart.

Er is ook nog een andere reden waarom ik van binnenin nogal rebels word van zulke mensen. Als er kledingvoorschriften zijn in een kerk, dan zijn die vooral gericht op vrouwen. Dat zal historisch zo gegroeid zijn, maar voor mijn gevoel zit daar een beeld bij van hoe vrouwen zouden moeten zijn. Persoonlijk voel ik me niet heel ‘vrouwelijk’, ik heb niets met het feminisme, maar ik ben nou eenmaal zo’n type dat als kind in bomen klom, hutten bouwde en vuurtje liep te stoken. Met barbie’s spelen -en andere ‘meisjesdingen’ – was nooit zo mijn ding. Ik heb rokken altijd ondingen gevonden omdat je je er niet vrijelijk in kunt bewegen. Al mijn vrienden zijn ook mannen en zodra ik benaderd wordt als ‘ik ben een mannetje, jij bent een vrouwtje’, dan krijg ik ontzettend de kriebels en heb ik de neiging ontzettend te gaan snauwen of sarcastisch te worden. Ik word daar ontzettend kriegelig en rebels van. Zo ook van dit soort ‘kledingvoorschriften’. Ik zit daar in de kerk als een zeker individu, als mens, en niet als ‘vrouw’. Zodra ik verplicht in vrouwenkleren (shirtje, rok, hoofdbedekking) naar de kerk moet, voel ik me op straat, als ik naar de kerk fiets, een halve travestiet. Vooral als ik me dan ook nog opgemaakt heb. Bah!

Als ik ooit uit vrije wil in ‘vol ornaat’ (blouse en lange rok) in de kerk zit, zal ik dat voor niemand anders dan voor Christus zelf doen, uit respect voor Hem. Ik kan me nog voorstellen dat ik iets op mijn hoofd heb, omdat ik hoofdbedekking niet direct ‘kleding’ vind, maar meer iets was je draagt vanwege bepaalde redenen. Bijvoorbeeld een muts omdat het koud is in de winter en een pet in de zomer tegen de zon. Als ik al een mantilla draag, dan zal dat vanwege een praktische of spirituele reden zijn langs dezelfde lijnen als petten in de zomer en mutsen in de winter. Ik zal nooit mijn hoofd bedekken omdat dat het ‘hoort’ (zeker niet als het ‘hoort als vrouw’) of omdat ‘de Bijbel zegt dat het beter is’. Ik ben geen lemming en ik heb ook geen pratende Bijbel thuis.

Ik ben me ervan bewust dat ik een beetje (misschien wel twee beetjes) geprikkeld over kom, maar dat is omdat ik heel slecht tegen sexisme kan, vooral als vrouwen daarmee komen. Maar naar aanleiding van wat ik allemaal las moest ik even mijn gal spuien!

After Fr. Roderick played my feedback I got a number of questions about it in the chat-room. Chat-rooms are usually not a great way to explain one’s point of view, so that’s why I wrote a blog post about it.

I am very familiar with the whole idea of tithing from a Protestant and Evangelical point of view. Usually the reasoning is that tithing is compulsory because it’s a rule that can be found in the Bible. Especially Baptists and Pentecostal Churches will point to this very strongly. I understand their position, because I understand how they handle Scripture. I do have a problem with their reasoning. Not that I think tithing is a bad thing to do, on the contrary! But the whole approach is weird, even negative. It’s legalistic. It’s the “You have to do ‘X’, because the Bible says so” approach. The Bible becomes a rule book with tons of rules you have to stick to in order to get to heaven. That mindset and wielding the Bible to fire Bible verses at someone to get their way go often hand in hand.

If you don’t read the Bible as a collection of verses, but as what it is — a story — you’ll see that God doesn’t want us to obey rules like robots would. Maybe I should begin with another pet peeve of mine, when it concerns these kind of things: the Bible doesn’t ‘say’ things. It doesn’t talk, not even in charismatic churches. We, people read something and form a concept of what it means. Of course you can argue you’re ‘enlightened’ by the Holy Spirit when reading something, but that doesn’t set us free from our sinful nature and our tendency to make errors. When I read something in the Bible and have an idea on what it means, there is no guarantee I arrive at the right conclusion. When I use context and the church’s doctrine, chances are bigger I am right when it’s along the lines of the Confession of Faith and along the lines of Reformed tradition. This is why I am reluctant to tell people they have to do things and stop doing other things ‘because the Bible says so’. I am not a theologian or even an exegete.

When reading Scripture, you most certainly get the impression that some things are valued greatly and others are not. Scripture teaches to love one another like you love yourself. Scripture teaches fellowship, it teaches ‘philadelphia’ or ‘brotherly love’. The difference between us Christians and other people is this emphasis on community, loving your neighbour and stuff. Reasoning along those lines it’s natural to give a bit of your money to others who need it, or to the church to use it like she deems necessary. But when you read the New Testament to see what the early Christians did, you see they give alms and stuff, but they don’t make it compulsory. It’s not required to do so.

Most Evangelical Christians won’t point to the New Testament to make their claim you ‘have’ to tithe. They use various passages from the Old Testament for that. Which is odd. Those rules and regulations applied to Jews. When there’s a rule or regulation in the Old Testament, this doesn’t automatically mean that it also applies to us. We don’t have to sacrifice animals anymore, and nobody will stone a woman who was adulterous. So how do we know that those ‘tithing’ rules apply to us?
A lot of Christian denominations, especially Evangelical ones will believe in a doctrine called Dispensationalism. According to them, there have been a number of covenants in history, when a new one is sealed, the old one becomes obsolete. So you have a covenant God sealed with Adam, which was replaced by the covenant God sealed with Noah and so on. Reasoning along those lines, the New Covenant Jesus sealed with us during the Last Supper made all previous covenants and the accompanying rules and regulations obsolete. In the New Testament there’s no trace of tithing. So why would we stick to rules that aren’t meant for us? I know the answer to that, but technically, just looking from their own doctrine, it doesn’t make sense. Of course those mega-churches need money and if we wait for people to give money out of their free choice, not everybody will give. But if you make it obligatory and attach it to people’s salvation, money will pour in. So for that reason alone I have a somewhat visceral reaction when it comes to the whole tithing business. It’s fishy.

I’m low on money myself, so even when I have to tithe according to the rules, I cannot do that. I am on welfare, which means I get 90% of minimum wages. And over that 90% I have to pay 35% taxes. The net income I have now is about HALF of what I earned when I still had a job. After I paid my rent, utilities, phone, insurance and food my bank account is empty again. I barely make ends meet. But it doesn’t mean I don’t try to give some of my money away. I try to give people who have nothing at all at least something. I just never make it to 10% and also I cannot give money every month.

So what I do is make small envelopes. After rent and utility bills have been paid for, I look at how much money there’s left. Usually that’s about 100-150 euros every month. I need that money to buy food and clothing. Usually I am short of money and need to borrow from friends myself. What I do is take 50 euros from the money pile and put it in a ‘clothing’ envelope. If I don’t buy clothing it stays there. The remaining money I divide through 4.33 (the number of weeks in a month). So every week on Monday I get a new envelope and put the money left over from the previous week in it (if there’s anything left). I have that amount of money to spend on food and other stuff until the next Sunday.

On Sundays I try to toss 2 euros in the collection of the church. This way I donate about 1.4% directly to the church in the collection. I try to be really frugal and hope I will have some cash left at the end of the month. If I don’t have to pay back money I borrowed, it means I won’t need it. I will look if there are friends needing something. If there’s really no need to give the money directly, I will give it to the church or to the World Food Programme. I know my church has no lack of money and I do know lots of children in developing countries go to school without food. The choice usually is in favour of the World Food Programme. I hope to be able to donate €5 to €10 every month, but lately I haven’t been able to donate. But still I keep trying. I don’t think it revolves around what percentage of your income you give away. It’s the heart that matters. It’s not hard to give from an abundance, but much harder to give from a tight budget. The amount of money you have to give away may not be 10% in your case. It’s the amount of money you have to give away until it starts to hurt a little bit. That may be over 10% or less than 10%.